ماه بالا آمده است

خونم بند نمی آید

به چشم­های تو فکر می­کنم

در بیهوشی؛

 عروس شده بودم در جامه­ای بهشتی

عود و عنبر و حجله­ای سپید

و پایکوبی فرشتگان خداوند...

از انفجار چند ساعت گذشته است محمد؟

لب­های تو را چگونه خواهند یافت

گونه­هایت را؟

بازوهایت شاید کنار درختی افتاده باشد

شاید به دندان موش­های گرسنه­ی کابل.

خونم بند نمی­آید

به چشم­های تو فکر می­کنم

- ماه آلوی رنگ پریده ای بیش نیست -

و تاریکی به چشم­هایم می خزد

گرسنگی را از یاد برده­ام

و شهادتین را...

فرصتی برای توبه نیست

فرصتی برای  خداحافظی نیست

فرصتی برای بوسیدن لب­هایت نیست

فرصت ندارم که چشم­هایم را...

                          آی مسلمان!

                         مرا سمت قبله بخوابان

                         و پلک­هایم را ببند

 برش اول

بالاخره وبلاگم را از خواب طولانی­اش پراندم.از وقتی ننوشته­ام انگار هر چه شعر ­و خیال و حادثه و ماجراست، دود شده و رفته هوا. چه­قدر انگشتهام با صفحه کلید بیگانه شده­اند؛انگار کلیدها  یکی­یکی از زیر انگشتانم در می­روند و بوی انگشتانم برایشان نا­آشناست.صدای ترق ترق صفحه کلید و نشستن پشت این صفحه­ی سفید که هر لحظه با کلمات پر و پر­تر می­شود؛ حس خوبی به آدم می دهد.

انگار همین دیروز بود که سال تحویل شد و من با دنیایی آرزو دویدم در آغوش سال جدید.اما لحظه ها چقدر زود می گذرند،سریع­تر از آنی که چشم به هم بزنی؛هفته­ای­،ماهی و سالی می گذرد و آن­وقت به خودت می­آیی که چه کارها که نکرده ای و چه  نبایدها که انجام داده ای.حسرت خوردن و  از دست دادن زمان  تو را رنج می دهد و از همه بدتر­،حس تعلقی که هم رنجت بدهد­،هم شیرین باشد و هی زیر زبانت، ­روزانه طعم قشنگی بدهد. از آن طعم­هایی که فقط در خاطرات کودکی انسان وجود دارد و گاهی مثل یک حس مرموز،افسانه­،یا یک توهم کمرنگ گاهی از لابه­لای غارهای فرسوده­ی زمان بیاید بیرون و خودش را به تو نشان بدهد.طعمی که وقتی بزرگ می شوی و عاقل­تر و شاید نادان­تر؛آرزو می­کنی برای یک بار هم که شده یکی از آن حس­ها و طعم­های گم­شده در دوران کودکی­ات را تجربه کنی­،تا شاید یک ثانیه  برگردی به بیست سال پیش و موقعی که  مادرت خورشت آلو یا کدو حلوایی درست می کرد و تو  دوباره بهانه­ی نخوردن می­گرفتی­؛یا حتی بوهایی که فقط در کنج خاطرات ما جا دارند.یا صدای اذان گوی پیری که هیچ گاه شبیه آن را نخواهی شنید.هر چند آدم مؤمنی نیستم،ولی صدای اذان­گوی پیری که در کودکی­ام می شنیدم­،هنوز که به یاد می­آورم؛دلنشین و لذت­بخش است.دختربچه که بودم لاک قرمز رنگ ناخنم را با خدا تقسیم می­کردم؛اما وقتی عاقل شدم،یافته­هایم تغییر کرد.چرا که خدا برایم آن روزها رنگ دیگری داشت. همه جا حسش می­کردم؛حتی وقتی مخفیانه انگشتانم می­دوید تا میوه­ای را دور از چشم صاحبش بدزدد،او را می­دیدم و انگشتانم را پس می­کشیدم تا همیشه با من دوست بماند.

حال مادر شده­ام،با کودکی که هیچ به من شبیه نیست.نه خدایش،نه وحشت­هایش و نه شادی­هایش.کودکی که چون کودکی های من در کوچه­ها،طعم بازی الک و دولک،خاله بازی و لی­لی را نچشیده و در حسرت یک جعبه مداد رنگی دوازده­تایی اشک نریخته است و جشنی برای  کشتن سوسک­های بزرگ حمام برگزار نکرده است.گم شده ام؛این روزها گم شده ام در میان موسیقی و بوها و رنگ­ها و مزه­هایی که مرا به شیطنت­های گذشته ام پیوند می دهند.کجایی زمان از دست رفته!

شعر فروغ می وزد بر لب هایم:

آن روزها رفتند...

برش دوم

غروب است.بوی بادمجان و فلفل­سبز و  سیر و گوجه در هم پیچیده است و بخار آن به فضای خانه دم داده است.صدای بازی بچه­ها از کوچه شنیده می­شود و صدای ضربه­هایی که به توپ می­زنند و توپ کوچک پلاستیکی را بر تن کوچه می­غلطانند.گاه فریادهای پسرم را نیز می­شنوم­،که بی محابا فریاد و ضربه را در هم پیچیده است.حس می­کنم؛توپ بی جان در جا بسان بمبی منفجر خواهد شد،اما باز زیر پای شان می­چرخد و  می­چرخد.تُن صدایش به قلبم جان می دهد­؛همان قدر که صدای امیر­جان صبوری،احمدظاهر­،افتخاری و...مستم می کنند و مرا به کوچه­های تو درتوی  خیال و عشق می­برند،اما صدای پسرم سمفونی امیدبخشی است که گویی از  دهان خداوند در گوشم منتشر می­شود.

...و بعد به خودم بر­می­گردم و به این زندگی سخت و غارت­گر که گاه و بیگاه چون روباهی پیر به حیله دل ما را می فریبد.

خوشبختی در کنار من است­.با این همه، گاه حس می کنم،برای شاد نفس کشیدن کم آورده­ام.به خودم تلنگری می زنم و می­گویم:خم به ابرو مده نازنین!

برش سوم

خوشا آنان که در خاکند

این روزها تا دوستان و عاشقان به هم می رسند،گرد و خاکشان را نتکانده؛ از یکدیگر سوال می کنند:"از انتخابات چه خبر؟" از شنیدن و گفتن این جمله منزجر شده ام.بعد از افطار و لذت سیری(اگر برای ما ملت مشروع باشد)،نشستن پای شبکه های خبری و گوش دادن به اخبار تازه،دل مشغولی این طرف خاکی­ها شده است.از این شبکه های سراپا سانسور ایران هم چیز زیادی نصیبمان نمی­شود،چه رسد به این که چطور و چگونه کارت­هایی پیش­فروش شده یا جوهر رنگ به کار رفته درانتخابات تقلبی از  آب در آمده یا نه؟ ما را به چند افغانی(ترجیحا دلار)فروخته اند به رئیس جمهور یا برعکس رئیس جمهور به چند دلار، ملت و آینده اش را خریده است تا به گاه سیری،سپر مستی هایش بسازد.

طالب ها در کجای این خاک، که و چه را  نا مطلوب می دانند که مطلوبش می کنند به بمب و انفجار و...یتیمی و  آواره­گی انسان هایی!

لعنت بر سیاست و بازی­های کثیفش!سهم ما ملت بیچاره غیر از هیزم شدن چیست؟ برای مردم گرسنه­ی نان و دانش و آرامش،حضور نیروهای آمریکایی و انگلیسی و چه و چه،مفهومی جز سعادت ندارد.از انتخابات فقط جنجال­هایش نصیب ما می شود، در این دوره،که حتی حق شرکت در انتخاباتی دروغین هم به ما بیرون از خاکی ها،داده نشد.

سر از هر گورستانی که بلند کنی؛وبلاگ ها،سایت های خبری،شبکه های ماهواره ای و حتی صفحه سیاسی روزنامه های ایران، راجع به انتخابات افغانستان می نویسند و می گویند.بعضی از شبکه های تلویزیونی ایران هم با نگاه ویژه ای به تحلیل مسائل سیاسی افغانستان می پردازند.(عجب عزیز شده ایم،تمام دنیا از ما سخن می گویند).

حرف،حرف،حرف!­ برای امثال من که بیرون افتاده اند از خاکشان،(آن هم در ایران)زیستن و بودن، بسان برزخ است.این جا آواره و مغموم،آن جا بی سرنوشت و بی پناه. بودن در چنین فضایی،دقیقا حس یتیمی را به من می­دهد که به دنبال هویت گمشده اش،افتان و خیزان،نیمی گریه و نیمی خنده،سرگردان است.

پیر می شویم،می میریم و کودکان مان بزرگ می شوند،بی آن که بیاموزیم،"وطن" چیست.به راستی "وطن" من کجاست؟

جرأت نمی کنم که خم به ابرو نیاورم. ای خوشا به آنان که در خاکند...

می شود،عطرت را باد ببرد.

نامت از دفترچه ی تلفنم خط بخورد.

یادداشت های روزانه ام فراموشت کنند.

 و دیگر برایت چای نریزم

حتی سر یک سفره با تو ننشینم.

می توانی، در خیابان و اتوبوس

به گودال ها و جوی ها خیره شوی

 بی  آن که به من فکر کنی.

یا دستخط مرا از صفحه ی اول کتاب دور بریزی.

می شود

ظرف ها را کف بزنم.

جای انگشتان قاتلت را

 از لیوان

از لباس ها

از تنم

می توانی

به دختر زیبایی دل ببندی،

              کدبانو             

                    نجیب

                            رام

- زیبایی که برق بیاندازد شیشه ها را

با کاغذ پاره های شعرم -

چشم هایت...

چشم هایت را  بردار

بردارشان از دیوار

کنج پنجره

آن سوی پرده ها

می دانی که هر زن معصومی را گیج می کنند.

با من ستیز نکن

مدت هاست که انگشتهایت را

میان موهایم جا گذاشته ای

بسان گوزنی مغرور که شاخ هایش را از دست داده است.

فرصتی برای جنگیدن نیست.

و نه  برای حکمرانی بر قلمروهای دیگر.

بیا به وسعت این عشق فکر کنیم.

این شعر یادگار سال گذشته است.دلتنگی هایی برای خواهرم:

دی ماه

 هجوم سرخی از سرما بر انگشت کودکان

کنار آتشدانی

در پوستم به رقص آمده شعله ها

به خاطر می آورم تو را

چون کاجی که  مخروط های پاییزی اش را

میوه ی دور افتاده از شانه هایم

به یاد می آورمت

در شالی  سرخ با گیسوان سیاه

آن سان که لاله صحرایی تشنگی را

کاش برف ها آب شوند

بهار بیاید

 وتو با پرندگان  مهاجر

 به کابل  بیایی

زمستانی که  سه ماه همسایه توست

هیچ از  دل محزونم نمی داند

مدت هاست به قول وبلاگی ها آپدیت نشده ام.دور از هیاهوی بیرون کمی با خودم خلوت کرده ام.یک شعر محض حالی نبودن عریضه:

چای سبز

ظهر است

پرنده ها  سایه هاشان را به زمین بخشیدند

سایه ها

پروانه های تیره ای بر ناخن درخت

 آفتاب را به اتاق می آورم

و تو را در مانتوی سرخم می پیچم

 آن قدر که باد از یقه ام گذر نمی تواند

 با من آرام بگیر 

 گل های سبز پیرهنم

 بهار را به خلسه می برد

  و تو تمام گنج های جهان را به سینه داری

 بگذار با تو آرام شوم

هیچ آهوی تنها

 کوهستان های سبز  را گذر نمی تواند

 بیا هیجان بگیریم

 در سمفونی نفس هامان

تا آفتاب تبش را به شب ببخشد

در هر کجای جهان که باشم

به آغوش تو  پناه می برم

آغوشت هیچ قانونی ندارد

محتاج بی نظمی ام

محتاج  هیاهو :

چون کودکی که از دبستان به خانه  می گریزد

کنارم بنشین

 به گرمای تو محتاجم

 تا چای سبز بنوشم